Διαίρει και βασίλευε (σιγά το νέο!)

Το Ταμείο Αλληλοβοηθείας Προσωπικού της Γενικής Τράπεζας, αυτό που δίνει τα εφάπαξ, κατέρρευσε. Κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος με τα αποθεματικά του να εξανεμίζονται μέσα από την πολιτική των "τοξικών" ομολόγων. Οι εργαζόμενοι έχασαν εκατομμύρια από τις δικές τους εισφορές· κι όμως δεν έπεσε τουφεκιά. Όχι απεργία, ούτε καν μια στάση εργασίας κατάφερε να κάνουν οι θιγόμενοι εργαζόμενοι. Γιατί άραγε;

Να γιατί: Οι νεώτεροι εργαζόμενοι της Γενικής αλλά και των άλλων τραπεζών δεν ασφαλίζονται πλέον στα τραπεζικά ταμεία αλλά στο ΙΚΑ, οπότε δεν τους ενδιαφέρει το θέμα. Όταν άλλαζαν οι εργασιακές σχέσεις στη Γενική και τις άλλες τράπεζες οι παλιοί εργαζόμενοι δεν αγωνίστηκαν ώστε και οι νεώτεροι να εντάσσονται στο ίδιο εργασιακό καθεστώς. Θεώρησαν ότι είχαν διασφαλίσει τα δικά τους δικαιώματα και "έκαναν την πάπια" για τους καινούργιους. Η γνωστή εργοδοτική τακτική του σαλαμιού πέτυχε για μια ακόμη φορά και διέσπασε τους εργαζόμενους, τους χώρισε σε δύο κατηγορίες παρά το γεγονός ότι εργάζονταν υπό τις ίδιες ακριβώς συνθήκες.

Η διαχρονικά ξεπουλημένη στην εργοδοσία συνδικαλιστική ηγεσία και της Γενικής και της ΟΤΟΕ δεν έβγαλε κιχ για την αλλαγή των όρων των συμβάσεων εργασίας και των ασφαλιστικών δικαιωμάτων, όντας κι αυτή στη λογική των "παλιών". Τώρα ήρθε η ώρα της κρίσης. Οι "παλιοί" έχασαν το εφάπαξ τους και οι "νέοι" δεν έχουν κανένα μα κανένα λόγο να τους υποστηρίξουν γιατί αυτοί δεν χάνουν τίποτε, το είχαν χαμένο από την αρχή, αφού ασφαλίστηκαν στο ΙΚΑ.

Αυτή την εξέλιξη έπρεπε να την περιμένουν ειδικά οι τραπεζοϋπάλληλοι, καθώς, εξαιτίας της φύσης της εργασίας τους, ξέρουν πολύ καλά πώς όλα είναι δανεικά.

Οι εργαζόμενοι οφείλουν να κατανοήσουν ότι αυτό που συνέβη στη Γενική οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στη διάσπασή τους από την εργοδοσία σε δήθεν προνομιούχες κατηγορίες. Η εξέλιξη αποδεικνύει και στην πράξη ότι οι εργαζόμενοι θα είναι πάντοτε οι χαμένοι αν δεν δείχνουν αλληλεγγύη μεταξύ τους, αν υποτάσσονται στη στρατηγική της εργοδοσίας, αν θεωρούν ότι με το ξεπούλημα του συναδέλφου διασφαλίζουν τα μικροσυμφέροντά τους, αν δεν κατανοήσουν ότι η διάσπαση προκαλείται προκειμένου να σπάσει ο αδύναμος κρίκος και στη συνέχεια όλη η εργατική αλυσίδα.

Στην αντίπερα όχθη, πέρα από τις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες και τους αδιάφορους "βολεμένους" εργαζόμενους η αλληλεγγύη των εργαζομένων άρχισε να ξαναγεννιέται με αιχμή την ηθική και υλική συμπαράσταση προς την ηρωική Κωνσταντίνα Κούνεβα, δείχνοντάς μας τι μπορούν να καταφέρουν οι εργαζόμενοι όταν είναι ενωμένοι.

Με την ευκαιρία πρέπει να τονιστεί ότι η υγεία της Κωνσταντίνας δεν θα αποκατασταθεί ποτέ πλήρως, το ένα της μάτι έχει τυφλωθεί τελείως και από το άλλο προς στιγμήν βλέπει μόνο σκιές ενώ το πεπτικό της σύστημα έχει υποστεί εκτεταμένη καταστροφή από το βιτριόλι που την εξανάγκασαν να πιει οι μπράβοι της εργοδοσίας. Η Κωνσταντίνα θα χρειαστεί μακροχρόνια θεραπεία και έχει ανάγκη την αλληλεγγύη μας. Όσοι μπορούν να τη βοηθήσουν από το υστέρημά τους ας καταθέσουν οποιοδήποτε ποσό, ακόμη και μισό ευρώ, στο λογαριασμό που ανοίχτηκε για το λόγο αυτό με αριμθμό 5012-019021-277 στην Τράπεζα Πειραιώς και στα ονόματα DECHEVA ELENA KUNEVA KOSTADINKA NIKOLOVA.

Μπάτσοι - γουρούνια - δολοφόνοι;

Μα στ' αλήθεια, δεν υπάρχει ούτε ένας καλός μπάτσος;
Πώς κάνουμε άραγε τέτοιες ανεπίτρεπτες γενικεύσεις;
Κι όμως του πείραμα του Στάνφορντ (πατήστε εδώ για το ελληνικό κείμενο) απέδειξε ακριβώς αυτό, ότι η συγκεκριμένη γενίκευση ισχύει, ότι οι φύλακες, όσο καλοί κι ανθρώπινοι κι αν είναι ή φαίνονται στην ιδιωτική τους ζωή (όπως άλλωστε φαίνονταν και οι SS όταν έστελναν γεμάτα τρυφερότητα γράμματα στην οικογένειά τους από το μέτωπο), όσο κι αν πρόκειται για ανθρώπους με αισθήματα, συναισθήματα, ευαισθησίες, οικογένεια, καθημερινότητα, όταν ασκούν τα καθήκοντά τους ενσωματώνονται πλήρως στο ρόλο του φύλακα, ένα ρόλο που τους επιβάλλει να βλέπουν ως προσωπικούς τους εχθρούς όσους στρέφονται ενάντια στην κοινωνία της μισθωτής εργασίας, στην κοινωνία των αφεντικών. Κι όταν, λοιπόν, έχουν μάθει να βλέπουν τους κοινωνικούς αγωνιστές ως προσωπικούς τους εχθρούς, τότε τι πιο φυσικό από το να σηκώσουν όπλο;
Αυτά που έχουμε δει μέχρι σήμερα δεν είναι τίποτα μπροστά στο γενικευμένο μένος που καλλιεργείται "ενδοϋπηρεσιακά" εναντίον όλων όσων αμφισβητούν την κοινωνία των αφεντικών.

Αρχική δημοσίευση: http://antrikos.wordpress.com/2009/02/14/batsoi-gourounia-dolofonoi

Χτυπήστε το φασισμό - Συντρίψτε το αβγό του φιδιου

Το παρακάτω κείμενο το είχα ετοιμάσει σε μορφή φυλλαδίου για διανομή σε περίπτωση που προβαλλόταν στην Αλεξ/πολη το ιστορικό έκτρωμα του Βάιντα για το Κατίν. Ήδη τον πρόλαβε ο Βαξεβάνης με την εκπομπή του στον Άλφα την 3-2-09, ασπαζόμενος με τη σειρά του πλήρως τις θεωρίες του Γκέμπελς. Καθώς, ενδεχομένως, τα θύματα του μάρκετινγκ δεν θα μπορέσουν να δουν αντικομμουνισμό, οι ιθύνοντες αποφάσισαν να τον προφέρουν "τζάμπα".

Ο ναζισμός ξανάρχεται και μάλιστα με προοδευτικό προσωπείο. Μπορείτε να κατεβάσετε το κείμενο ως φυλλάδιο πατώντας εδώ. Μπορείτε να δείτε παρόμοιες αντιδράσεις εδώ, κι εδώ.

ΧΤΥΠΗΣΤΕ ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ

ΣΥΝΤΡΙΨΤΕ ΤΟ ΑΒΓΟ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ

«Η “Σφαγή του Κατίν” δεν αποτελεί ένα ιστορικό ζήτημα, αποτελεί ΟΠΛΟ… Το χρησιμοποιείς για να κάνεις πόλεμο “στην άλλη πλευρά”, και μόνο αυτό».*

Μήπως αυτοί που προβάλλουν το Κατίν ως σοβιετικό έγκλημα το κάνουν επειδή είναι ανθρωπιστές;

Τότε, γιατί δεν καταδικάζουν τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι; Γιατί δεν καταδικάζουν τους μαζικούς βομβαρδισμούς αμάχων από τ’ αεροπλάνα τους κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο; Αφού τους έπιασε ο ανθρωπιστικός πόνος, γιατί δεν καταδικάζουν την εν ψυχρώ δολοφονία από τις πολωνικές αρχές των 20.000 αιχμαλώτων σοβιετικών στρατιωτών το 1920-21, που πολλοί απ’ αυτούς ήταν και Πολωνοί;

Δεν το κάνουν γιατί βλάπτονται πολιτικά. Δεν το κάνουν γιατί το Κατίν δεν αποτελεί πια ιστορικό ζήτημα, είναι αποκλειστικά και μόνο μια μορφή ΟΠΛΟΥ.

Όσο οι εργαζόμενοι αρχίζουν και πάλι να διεκδικούν την κοινωνία για λογαριασμό τους, τόσο θα εντείνεται ο αντικομμουνισμός.

Εργαζόμενε,

Αυτό που βλέπεις σήμερα είναι ακριβώς η ίδια προπαγάνδα του Γκέμπελς πριν από 65 χρόνια. Θα ταυτιστείς μαζί του;

Όλα τα ευρήματα δείχνουν ότι το έγκλημα διαπράχθηκε από τους Ναζί. Είχαν την ιδεολογία, την ευκαιρία, την εκπαίδευση και τα μέσα:

· Ο Χίτλερ την Άνοιξη του 1939 δήλωνε ότι οι Πολωνοί αξίζουν μόνο να ‘ναι σκλάβοι των Γερμανών και γι’ αυτό θα έπρεπε να εξαφανιστεί η πνευματική και πολιτική τους ηγεσία, ενώ τα SS μάθαιναν να σκοτώνουν εν ψυχρώ.

· Ο Τσόρτσιλ στη βραβευμένη με Νόμπελ ιστορία του Β΄ΠΠ, γραμμένη μετά τη θεωρία του περί «σιδηρού παραπετάσματος» αναφέρει ότι τη σφαγή διέπραξαν οι Ναζί. Μήπως ήταν φιλοσοβιετικός;

· Απ’ τα ευρήματα του Κατίν που δεν αμφισβητούνται από καμία πλευρά, προκύπτει ότι μόνο οι Ναζί θα μπορούσαν να διαπράξουν τις δολοφονίες:

ü Χρησιμοποιήθηκαν σφαίρες αποκλειστικά γερμανικής παραγωγής που δεν ήταν συμβατές με τα σοβιετικά όπλα, ενώ ο Γκέμπελς γράφοντας στο ημερολόγιό του (8-5-43) δείχνει το φόβο του μήπως αποκαλυφθεί ότι οι δολοφονίες έγιναν με γερμανικές σφαίρες

ü Όσοι πολωνοί βρέθηκαν δεμένοι, δέθηκαν με σκοινί που παραγόταν από γερμανικό εργοστάσιο

ü Τα πτώματα δεν πρόλαβαν να αποσυντεθούν, αφού έμειναν θαμμένα μόνο ένα καλοκαίρι. Αντίθετα αν η σφαγή γινόταν την Άνοιξη του 40, όπως ισχυρίζεται ο Γκέμπελς και οι σημερινοί επίγονοί του, τα πτώματα θα έμεναν θαμμένα 3 καλοκαίρια και θα είχαν αποσυντεθεί πλήρως

ü Από την ίδια τη ναζιστική κινηματογραφική λήψη προκύπτει ότι οι στολές των Πολωνών φαίνονταν καινούργιες, οι φωτογραφίες συγγενών άφθαρτες, οι επιστολές σε άριστη κατάσταση

ü Ο τρόπος εκτέλεσης (σφαίρα πίσω από το κεφάλι) ήταν ολόιδιος με άλλες ναζιστικές σφαγές, όπως τη σφαγή στο Μπάμπι Γιαρ το 1941, τη σφαγή των Αμερικανών αιχμαλώτων στις Αρδένες το 1944 και αλλού.

Εργαζόμενε,

Το Κατίν είναι ένα όπλο που έχει στόχο εσένα. Μη το γεμίζεις με σφαίρες.

Αρχική δημοσίευση: http://antrikos.wordpress.com/2009/02/05/antifa-katyn/

---

* Furr Grover (αμερικανός καθηγητής πανεπιστημίου) στο http://chss.montclair.edu/english/furr/pol/discuss_katyn041806r.html

Καταστρατήγηση αργίας 3 Ιεραρχών

Καταστρατηγήθηκε σήμερα η αργία των 3 Ιεραρχών με επίκληση υποτιθέμενης εγκυκλίου απροσδιόριστης υπηρεσίας του Υπουργείου Παιδείας, που κινείται μεταξύ Δ/ντή Β΄βάθμιας και Υπουργείου Παιδείας, κατά παράβαση της ισχύουσας νομοθεσίας (Ν. 1157/81, άρθρο 1, παράγραφος 11, περίπτωση α΄).

Καθηγητές, τουλάχιστον του 4ου Λυκείου Αλεξ/πολης, υποχρεώθηκαν να προσέλθουν στο Λύκειο και εν συνεχεία να παρακολουθήσουν εκκλησιασμό βάσει αυτής της εικαζόμενης εγκυκλίου, με την οποία θεωρείται ότι η μέρα των 3 Ιεραρχών δεν είναι αργία των εκπαιδευτικών αλλά σχολική γιορτή!

Θεωρώ ότι πρέπει να καταγγελθεί άμεσα αυτή η πρακτική από τον κόσμο της Παιδείας, είτε βρεθεί είτε όχι η εικαζόμενη εγκύκλιος, είναι βέβαια προτιμότερο να βρεθεί γιατί μετά θ' αρχίσουν να τα στρίβουν.

Η πρακτική αυτή αποτελεί ένα βήμα για την κατάργηση των αργιών και των εργασιακών δικαιωμάτων, αρχικά του εκπαιδευτικού κόσμου και μετέπειτα και των υπόλοιπων κλάδων εργαζομένων, μέσα από τη γνωστή εργοδοτική τακτική του σαλαμιού, συνοδευόμενη από τον κοινωνικό αυτοματισμό. Δεν έχει σημασία, βέβαια, που η αργία αυτή συνδέεται με θρησκευτική γιορτή· αν δεν υπήρχε η θρησκευτική γιορτή κάποια άλλη μέρα θα είχε θεωρηθεί ως εκπαιδευτική αργία.

Έτσι που πάει η κατάσταση οι δυνάμεις που υποστηρίζουν τα συμφέροντα της εργοδοσίας, δεν θ' αργήσουν να ζητήσουν χωρισμό Εκκλησίας από το Κράτος μόνο και μόνο για να καταργήσουν τις αργίες που στηρίζονται στη θρησκευτική παράδοση του ελληνικού λαού!

Να το ξεκαθαρίσουμε μια καλή: Θρησκευτική αργία δεν σημαίνει ούτε υποχρέωση να πάω στην Εκκλησία ούτε να στέκομαι αργός στο χώρο της δουλειάς μου. Η αργία δεν είναι επίσχεση εργασίας.

Φίλοι εκπαιδευτικοί,

Νομίζω ότι είναι και δικό σας χρέος να καταγγείλετε αυτή την απαράδεκτη τακτική που βλάπτει πρώτα εσάς αλλά αποτελεί και οδηγό για τη γενικότερη καταστρατήγηση των συμφερόντων των εργαζομένων, στα πλαίσια της γνωστής τακτικής του σαλαμιού που εφαρμόζει η εργοδοσία, ιδιωτική και δημόσια.

Κατωτέρω παραθέτω και το απόσπασμα από το νόμο που ορίζει ότι η μέρα των 3 Ιεραρχών είναι αργία και όχι γιορτή:

Νόμος 1157 της 8/12.5.81

Άρθρον 1.

Χρόνος εργασίας.

................

11. Ημέραι αργίας και ημιαργίας των δημοσίων οργανισμών τοπικής αυτοδιοικήσεως και λοιπών νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου ορίζονται αι εξής:

α) Ημέραι αργίας: Η Εθνική εορτή, η 28η Οκτωβρίου, η πρώτη του έτους, τα Θεοφάνεια, η των Τριών Ιεραρχών διά τους εκπαιδευτικούς λειτουργούς, η Καθαρά Δευτέρα, η Μεγάλη Παρασκευή, το Μέγα Σάββατον, η Δευτέρα του Πάσχα, η 1η Μαΐου, η του Αγίου Πνεύματος (Δευτέρα της Πεντηκοστής), η της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, η 17η Νοεμβρίου διά τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα και τας Ανωτέρας Σχολάς, η πρώτη και δευτέρα ημέρα των Χριστουγέννων και άπασαι αι Κυριακαί.

................

Ο.Λ.Α. για τίποτα

ΟΛΟΙ στον αποκλεισμό του Ο.Λ.Α. την Τετάρτη 21-1-09 και ώρα 11.00 π.μ.

Με πρωτοβουλία της Δημοκρατικής Δημοτικής Αγωνιστικής Συνεργασίας (ΔΗΔΑΣ), -δημοτικής παράταξης που στήριξαν το ΚΚΕ, το ΔΗΚΚΙ, η Κομμουνιστική Ανανέωση και Αριστεροί & Προοδευτικοί Εργαζόμενοι- αναβλήθηκε η δημοπρασία του Οργανισμού Λιμένος Αλεξ/πολης για την εκμίσθωση (νοίκιασμα) του χώρου πάρκινγκ στο Λιμάνι σε ιδιώτη επιχειρηματία.

Ο Οργανισμός Λιμένος Αλεξ/πολης (Ο.Λ.Α.) έβγαζε σήμερα στο σφυρί το χώρο πάργκινγκ παραπλεύρως του λιμανιού της Αλεξ/πολης που, κακώς, έχει κατοχυρωθεί ως ιδιοκτησία του. Η δημοπρασία θα έληγε ώρα 12.00 οπότε θα αποσφραγίζονταν οι προσφορές. Ο χώρος αυτός είναι ιστορικός χώρος ανάπτυξης του κοινωνικού ιστού της πόλης και ήδη ο μόνος χώρος που είναι δυνατό το παρκάρισμα όσων έχουν δουλειά στο κέντρο, δεδομένου ότι δεν υπάρχει σοβαρή αστική συγκοινωνία. Πέρσι το Μάρτη επιχειρήθηκε ανεπιτυχώς να μπει κάρτα στάθμευσης και λόγω της αποτυχίας -ο κόσμος συνεχίζει να παρκάρει χωρίς να πληρώνει!- η Διοίκηση του ΟΛΑ αποφάσισε να δώσει αυτή τη δημόσια περιουσία, που έτυχε να σφετεριστεί, σε ιδιώτη επιχειρηματία με τιμή εκκίνησης της προσφοράς τα 10.000 Ευρώ το μήνα για 500 περίπου θέσεις πάρκινγκ.

Μέλη (τι μέλη?? δεν υπάρχουν τυπικά μέλη, η κατάσταση, ευτυχώς, είναι κομματάκι χύμα, κινηματική) και φίλοι της ΔΗΔΑΣ απέκλεισαν σήμερα 14-1 στις 11.00 το πρωί τη είσοδο του Ο.Λ.Α. ώστε να αποτρέψουν την κατάθεση προσφορών και να μη πραγματοποιηθεί η δημοπρασία.

Λίγο μετά την έναρξη του αποκλεισμού προσήλθε και ο παλιός Δήμαρχος Τάσος Σουλακάκης και δήλωσε την απερίφραση υποστήριξή του στην κινητοποίηση. Κατόπιν προσήλθαν δύο στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στηρίζοντας κι αυτά την κινητοποίηση, εκφράζοντας τη θέση τους να μη δημοπρατηθεί το πάρκινγκ.

Μ' αυτά και μ' αυτά, έγινε γνωστό ότι ο αποκλεισμός έλαβε μαζικότητα, όχι βέβαια όσο θα θέλαμε όσοι συμμετείχαμε, οπότε έσπευσε και η Δημοτική Αρχή να δώσει το "παρών" για να δείξει ότι ενδιαφέρεται για το θέμα. Δεν πειράζει, ας είναι κι έτσι. Ουσιαστικά η Δημοτική Αρχή σύρθηκε υπό το, έστω και ελαφρύ, βάρος των εξελίξεων και αναγκάστηκε να υποστηρίξει την κινητοποίηση για να μη χάσει το λαϊκό της έρεισμα. Η παράταξη που στηρίχτηκε από τη ΝΔ έλαμψε διά της απουσίας της, κυβερνητική γαρ σαν τη διοίκηση του Ο.Λ.Α.

Η κινητοποίηση πέτυχε γιατί ανέστειλε τη δημοπρασία. Η επιτυχία της δείχνει ότι τα πάντα μπορούν ν' ανατραπούν, έστω και αν περιβάλλονται με το κάλυμμα της νομιμότητας. Ο Λαός με τον αγώνα του μπορεί να ανατρέψει τις αντεργατικές πρακτικές και να στηρίξει το εισόδημα και την ποιότητα ζωής του.

Όμως ...

Υπάρχει ένα "όμως".

Η δημοπρασία δεν ακυρώθηκε αλλά σύμφωνα με την προκήρυξη θα επαναληφθεί την επόμενη Τετάρτη.

Η ΔΗΔΑΣ έχει καλέσει τους Αλεξανδρουπολίτες και όλες τις άλλες δημοτικές παρατάξεις να προσέλθουν μαζικά την επόμενη Τετάρτη 21-1-09 και ώρα 11.00 στις εγκαταστάσεις του Ο.Λ.Α. και να αποτρέψουν για 2η φορά την κατάθεση προσφορών, ώστε να ακυρωθεί η δημοπρασία. Η Διοίκηση του Ο.Λ.Α απείλησε με μηνύσεις. Πρέπει να λάβει την απάντησή της. Όλοι οι Αλεξανδρουπολίτες πρέπει να διαδηλώσουν έμπρακτα τη θέλησή τους να παραμείνει, σε πρώτη φάση, το πάργκινγκ ελεύθερο και αργότερα να αναπλαστεί ο χώρος στα πλαίσια ενός ευρύτερου πολεοδομικού σχεδιασμού.

ΟΛΟΙ στον αποκλεισμό του Ο.Λ.Α. την Τετάρτη 21-1-09 και ώρα 11.00 π.μ.

Γιατί έπεσε ο Σοσιαλισμός;

Το ερώτημα αυτό ταλανίζει το παγκόσμιο εργατικό κίνημα και είναι απολύτως απαραίτητο να απαντηθεί πειστικά[1], για να δώσει προοπτική στο αγώνα της εργατικής τάξης για το σοσιαλισμό της εποχής μας, να ξέρουν οι εργαζόμενοι γιατί θα αγωνιστούν και ποια μορφή θα έχει ο σοσιαλισμός ώστε να μην επανέλθει η σκλαβιά της μισθωτής εργασίας. Πειστική απάντηση δεν σημαίνει ότι θα γίνει αποδεκτή απ’ όλα τα τμήματα της Αριστεράς, τα οποία οφείλουν να μάθουν να συνυπάρχουν, ώστε ο κόσμος της εργασίας να έχει τη δυνατότητα να κριτικάρει στην πράξη τα εργατικά κόμματα. Η απάντηση στο ερώτημα αυτό απαντά ταυτόχρονα και στο τι σοσιαλισμό θέλουμε.

Με το διάλογο για την πορεία του σοσιαλισμού γίνεται ένα τεράστιο βήμα στην κατανόηση των συνθηκών που οδήγησαν στη σήψη και εν τέλει στην αναίμακτη ανατροπή του σοσιαλισμού, τον οποίο δεν υπεράσπισε η σοβιετική εργατική τάξη, σ’ αντίθεση με τη λυσσαλέα υπεράσπισή του και τις τεράστιες θυσίες κατά τον Β΄ΠΠ αλλά και πιο μπροστά, στον Εμφύλιο. Η αιτία που έπεσε ο Σοσιαλισμός στην ΕΣΣΔ και τις λοιπές ευρωπαϊκές Χώρες φαίνεται ξεκάθαρα αν απαντηθεί το ερώτημα «ποιος κατείχε τα μέσα παραγωγής». Πρέπει συνεπώς να μελετηθεί πρωτίστως η ταξική συγκρότηση της σοβιετικής κοινωνίας, κατά πόσο οι σχέσεις παραγωγής υπήρξαν ανταγωνιστικές και πώς εκφραζόταν αυτή η σύγκρουση στο πολιτικό εποικοδόμημα.

Ο ρόλος των κομμάτων και των παρατάξεων, στα πλαίσια της διαλεκτικής αλληλεπίδρασης της οικονομικής βάσης και του εποικοδομήματός της, είναι θεμελιώδης. Τα κόμματα (και οι παρατάξεις) αποτελούν την πολιτική έκφραση κοινωνικών τάξεων και αντιστρόφως οι κοινωνικές τάξεις είναι αδύνατο να παραμείνουν χωρίς πολιτική εκπροσώπηση· γι’ αυτό επιδρούν σημαντικά στις σχέσεις παραγωγής ορίζοντας το πλαίσιο στο οποίο κινούνται.

Στην ΕΣΣΔ πραγματοποιήθηκε και εξελίχθηκε η κοσμοϊστορική προσπάθεια της εργατικής τάξης για την εδραίωση των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής, με το πέρασμα της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής στην εργατική τάξη συνολικά. Η μοναδική αιτία της διάβρωσης των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής ήταν η ύπαρξη ανταγωνιστικών τάξεων[2] που επεδίωκαν να καρπώνονται για λογαριασμό τους την παραγωγή. Αφού η ΕΣΣΔ ξεπέρασε τη θεμελιώδη αντίθεση του καπιταλισμού κεφαλαίου - εργασίας βρέθηκε μπροστά σε άλλες αντιθέσεις που η πολιτική οικονομία της[3] τις βάφτισε μη ανταγωνιστικές ενώ στην πραγματικότητα ήταν: την αντίθεση χειρωνακτικής - πνευματικής εργασίας[4] και δευτερευόντως την αντίθεση πόλης - χωριού[5]. Σε μια ΕΣΣΔ κατεστραμμένη δύο φορές, την πρώτη από τον Α΄ΠΠ και τον Εμφύλιο και τη δεύτερη από το Β΄ΠΠ υπήρξε αναγκαία η επικράτηση της πνευματικής εργασίας πάνω στη χειρωνακτική, ώστε να οργανωθεί η παραγωγή. Πάνω σ’ αυτή την αντίθεση δομήθηκε ένα νέο στρώμα της εργατικής τάξης της ΕΣΣΔ, η εργατική αριστοκρατία, αποτελούμενη, όπως και στον καπιταλισμό, από εργαζόμενους οι οποίοι έχουν αποκοπεί από την παραγωγή έχοντας συμφέρον να μη επιστρέψουν σ’ αυτή, καθόσον θα χειροτερεύουν οι όροι διαβίωσής τους. Η εργατική αριστοκρατία διαμορφώθηκε ακριβώς διότι αλλοιώθηκε το σοβιετικό σύστημα διοίκησης, θεμέλιο του οποίου υπήρξε η παραγωγική μονάδα, η εκλογή και ο άμεσος έλεγχός των κρατικών οργάνων, χωρίς αυτά να αποκόπτονται από την παραγωγή[6]. Στα πρώτα σοβιέτ όλοι όσοι διαχειρίζονταν δημόσια εξουσία ήταν αιρετοί, από τους δημόσιους υπάλληλους, μέχρι τους δικαστές και από τους αξιωματικούς του στρατού έως τους διευθυντές των επιχειρήσεων[7]. Λόγω της επείγουσας ανάγκης δημιουργίας σοβιετικής βιομηχανίας και του επισιτισμού της εργατικής τάξης και όλα αυτά σε συνθήκες ιμπεριαλιστικής περικύκλωσης, αλλοιώθηκε η λειτουργία των σοβιέτ, ώστε να επιβιώσει συνολικά η ΕΣΣΔ και οι μέχρι τότε εργατικές κατακτήσεις. Η αλλοίωση αυτή είχε ως συνέπεια το διορισμό διευθυντών στις επιχειρήσεις αντί της εκλογής, το προσωποπαγές των στρατιωτικών βαθμών, την ανάπτυξη εκτεταμένου μηχανισμού καταστολής αντισοβιετικών ενεργειών, την κατάργηση των αιρετών δικαστών και δημοσίων υπαλλήλων, τη θέσπιση καταναλωτικών προνομίων και προνομιακών κοινωνικών υπηρεσιών των κομματικών στελεχών. Η ΕΣΣΔ περνούσε μια ιδιαίτερα δύσκολη φάση, ο Εμφύλιος στην πραγματικότητα συνεχιζόταν σ’ όλη τη 10ετία του 20 και μέχρι την ολοκλήρωση της κολεκτιβοποίησης, υπήρχε άμεση ανάγκη στελέχωσης των επιχειρήσεων ώστε να είναι παραγωγικές και έπρεπε να περιφρουρηθούν οι κατακτήσεις των εργαζόμενων. Η μη πραγματοποίηση των ανωτέρω αναδιαρθρώσεων στο σοβιετικό διοικητικό σύστημα, οι οποίες αποτέλεσαν αναγκαία προσαρμογή στο διεθνή συσχετισμό δυνάμεων, θα είχε ως συνέπεια την ανατροπή του σοσιαλισμού ήδη από τα ’30, η ΕΣΣΔ δεν θα έφτανε καν στον Β΄ΠΠ, οπότε ο διάλογος για το σοσιαλισμό θα είχε άλλο αντικείμενο, θα ήταν πράγματι για το «σοσιαλισμό που δε γνωρίσαμε». Αυτή η αναγκαία τακτική υποχώρηση δεν επισημάνθηκε ως τέτοια, με αποτέλεσμα να καταστεί μόνιμη. Έτσι τα διευθυντικά στελέχη της βιομηχανίας, τα ανώτερα στελέχη του διοικητικού μηχανισμού και των δυνάμεων καταστολής, που στη συντριπτική πλειοψηφία τους ήταν ταυτόχρονα και κομματικά μέλη, από κοινού με τα ανώτερα κομματικά στελέχη που από τη φύση της θέσης τους ήταν επιφορτισμένα με επαγγελματική κομματική δουλειά, αποτέλεσαν την κοινωνική βάση της εργατικής αριστοκρατίας της ΕΣΣΔ που προήλθε, στην πλειοψηφία της, όχι από την ηττηθείσα αστική τάξη αλλά μέσα από τα σπλάχνα της εργατικής τάξης, δείχνοντας, ακριβώς, ότι η ταξική πάλη δεν σταματά όσο υπάρχουν ανταγωνιστικές αντιθέσεις.

Το πρόβλημα της καταστολής της εργατικής αριστοκρατίας επιχειρήθηκε να λυθεί στα ’30 με βίαιο τρόπο, ο οποίος αντικατόπτριζε την ανασφάλεια της νεαρής σοβιετικής εργατικής τάξης που προέκυπτε από το δυσμενή διεθνή συσχετισμό δυνάμεων αλλά και την απειρία της στην ταξική πάλη σε συνδυασμό με τις ιστορικές και πολιτιστικές της καταβολές. Όμως επειδή δεν αποκαταστάθηκε η πρωταρχική λειτουργία των σοβιέτ η εργατική αριστοκρατία αναγεννήθηκε, ως δοτή από τα πάνω και όχι ως εκλεγμένη από τη βάση με τα σοβιέτ, μεταλλαγμένα από παραγωγικά σε τοπικά, να παίζουν ρόλο τυπικού διεκπεραιωτή.

Η σοβιετική αριστοκρατία ήταν απολύτως φυσικό να εκφραστεί και πολιτικά· καθώς ο μόνος νόμιμος πολιτικός θεσμός ήταν το ΚΚ εκφράστηκε μέσα απ’ αυτό και μάλιστα πολύ εύκολα αφού ήδη το διοικούσε. Ο μονοκομματικός χαρακτήρας του εργατικού κράτους από κινητήρια δύναμη της νεαρής ΕΣΣΔ μετατράπηκε πολύ εύκολα και σε νεκροθάφτη του σοσιαλισμού και αποτέλεσε την θεμελιώδη αντίφαση του σοβιετικού εποικοδομήματος. Η σοβιετική εργατική τάξη δεν αντιλήφθηκε ότι μονοκομματισμός, ολοκληρώνοντας τον ιστορικό ρόλο της σταθεροποίησης της ΕΣΣΔ, έπρεπε να τερματιστεί αμέσως μετά τη νίκη του Β΄ΠΠ, ακριβώς λόγω της ανατροπής του συσχετισμού δυνάμεων υπέρ του σοσιαλιστικού στρατοπέδου και της παγκόσμιας εργατικής τάξης, και να δοθεί η δυνατότητα στην εργατική τάξη να σχηματίζει κόμματα με σκοπό τη διαχείριση της δικτατορίας του προλεταριάτου κατά αποτελεσματικότερο τρόπο.

Ο μονοκομματισμός προέκυψε ως ιστορική αναγκαιότητα της επανάστασης[8], λόγω της πόλωσης που προκάλεσε ο Εμφύλιος και διαχώρισε ξεκάθαρα τα επαναστατικά από τα αντεπαναστατικά στοιχεία. Κατά την πρώτη περίοδο της επανάστασης θεωρούνταν αδιανόητη η λειτουργία μονοκομματικών Σοβιέτ[9], αντίθετα θεωρούνταν φυσιολογική η εναλλαγή στην εξουσία των σοβιετικών κομμάτων ως μοναδικός τρόπος άσκησης της σοβιετικής εξουσίας. Ο μονοκομματισμός, καθώς δεν είναι σε θέση να αποτρέψει την πολιτική έκφραση όλων των κοινωνικών τάξεων, οδήγησε σε μια σειρά εκκαθαρίσεων στα ’30 επί δικαίων και αδίκων, στην τελική άλωση του ΚΚ στα ‘50 από την εργατική αριστοκρατία, που σταδιακά μετατράπηκε σε αντεπαναστατική αστική τάξη, και την αναπόφευκτη λειτουργία φραξιών[10] που επιδίωκαν τη διατήρηση του εργατικού χαρακτήρα του ΚΚ.

Ξεπερνώντας τη μηχανιστική, και ουσιαστικά θεολογική, ερμηνεία του ιστορικού υλισμού, ότι τάχα κάθε τάξη μπορεί να εκφράζεται μόνο από ένα κόμμα[11], είναι αναγκαίο να γίνει κατανοητό ότι ο μονοκομματισμός στην ΕΣΣΔ, αφού εκπλήρωσε τον ιστορικό ρόλο νίκης της επανάστασης, αποτέλεσε αναπόφευκτα μέσο πολιτικής έκφρασης της εργατικής αριστοκρατίας, που μεσοπρόθεσμα μετατράπηκε σε αστική τάξη, με συνέπεια την ήττα του παγκόσμιου εργατικού κινήματος. Γι’ αυτό και είναι απαραίτητο να διακηρυχθεί ότι στη μελλοντική σοσιαλιστική κοινωνία επιβάλλεται η λειτουργία πολλών εργατικών κομμάτων, όπως συνέβη στη Κομμούνα και στα πρώτα χρόνια των Σοβιέτ.

[1] Λένιν: Άπαντα, τ. 36, 172

[2] Contra Απόφαση XVIII Συνεδρίου ΠΚΚ (μπ.) σε Πολιτική Οικονομία Ακαδ. Επιστ. ΕΣΣΔ έκδ. 1975, 537

[3] Πολιτική Οικονομία Ακαδ. Επιστ. ΕΣΣΔ έκδ. 1975, 450 επ. 542 επ.

[4] ό.π. 543, 649· ΚΟΜΕΠ 6/07, 150

[5] Πολιτική Οικονομία Ακαδ. Επιστ. ΕΣΣΔ έκδ. 1975, 542

[6] Σύνταγμα ΕΣΣΔ 1936, άρθρα 34, 94, 95

[7] Λένιν, Άπαντα, τ. 31: 5, 115, 162 επ., 195, 280, 430

[8] Στάλιν (!), Με αφορμή τη δήλωση του κ. Μόρισον, Ριζοσπάστης 21-12-03, Ένθετο 7 μέρες μαζί, 11: στην ιστορική ανέλιξη της ΕΣΣΔ το κόμμα των κομμουνιστών αποδείχτηκε το μοναδικό αντικαπιταλιστικό, λαϊκό κόμμα.

[9] Λένιν, Άπαντα, τ. 35: 45, 72, 263, 306, 307, σημ. 5· τ. 36: 92 & σημ. 47, 174, 207-208, 245, 250, 285 επ.,

[10] Ριζοσπάστης 7-5-00, 32: οι πρώτες οργανωτικές μορφές αντίστασης εμφανίστηκαν το 1990, στα πρόθυρα του 28ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ.

[11] Μαρξ, Η 18^η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη, 294· Ένγκελς, Πρόλογος στο έργο του Μαρξ «Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία», 565, 575 (οι αριθμοί σελίδων από τη συλλογή Διαλεχτά Έργα, εκδόσεις Γνώσεις)

Πατήστε εδώ για να κατεβάσετε την τεκμηρίωση των παραπομπών

Το άρθρο αυτό στάλθηκε στην Επιτροπή Προετοιμασίας Συνεδρίου ως συμβολή στον προσυνεδριακό διάλογο του ΚΚΕ και δημοσιεύτηκε στο Ριζοσπάστη της 31-1-09

Το μέτωπο απέθανε. Ζήτω το μέτωπο!

Η αντίληψη που κυριαρχεί για την αντιμετώπιση των λοιπών δυνάμεων της Αριστεράς από το ΚΚΕ είναι η οπορτουνιστική αναφορά τους· μ’ αυτή την άποψη πορεύτηκε για την επίτευξη της στρατηγικής της συγκρότησης Λαϊκού Μετώπου, δηλαδή της σύμπραξης πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων με στόχο την κοινή αντιμονοπωλιακή & αντιμπεριαλιστική δράση.

Η στρατηγική των Μετώπων για τη συσπείρωση των λαϊκών τάξεων υπήρξε ιδιαίτερα διαδεδομένη σ’ όλη την πορεία του εργατικού κινήματος. Κοινό χαρακτηριστικό όλων ήταν η ύπαρξη οργανωτικής συγκρότησης, δηλαδή οργανώσεων βάσης και εκλεγμένης ηγεσίας μέσα από συγκεκριμένη θεσμική διαδικασία, στενότερη ή ευρύτερη.

Σε μια πολιτικά οργανωμένη ταξική κοινωνία είναι αδύνατον οι κοινωνικές τάξεις να μην εκφράζονται από κόμματα, είτε αυτοτελώς είτε μέσω πολιτικών συμμαχιών, τούτο διδάσκει ο ιστορικός υλισμός, μάλιστα δε η άποψη αυτή γίνεται δεκτή από ορισμένους εξωμαρξιστικούς ή ημιμαρξιστικούς πολιτικούς κύκλους. Τα μαρξιστικά κόμματα θεωρούν τον εαυτό τους κόμματα ταξικά, εκφραστές της εργατικής τάξης, και ότι τα υπόλοιπα αριστερά κόμματα εκφράζουν άλλες τάξεις ή στρώματα, λόγω των αστικών επιρροών τους. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και στην Ελλάδα: Οι κοινωνικές τάξεις εκφράζονται πολιτικά από κόμματα που έχουν ονοματεπώνυμο και τούτο φαίνεται άμεσα στο πολιτικό πρόγραμμά τους.

Κατά συνέπεια, όταν προσδιορίζεται ως στρατηγική η δημιουργία Μετώπου, είναι σαφές ότι αυτό δεν συγκροτείται μόνο από διαδικασίες βάσης, δηλαδή την κινητοποίηση των κοινωνικών τάξεων μέσα στους βιοτικούς χώρους τους αλλά και μέσα από διαδικασίες εποικοδομήματος, που υλοποιούν την πολιτική έκφρασή τους. Ιστορικά, μάλιστα, τα Μέτωπα συγκροτήθηκαν κυρίως από διαδικασίες κορυφής παρά βάσης. Οι κοινωνικές τάξεις που επιδιώχθηκε να συσπειρωθούν από τα Λαϊκά Μέτωπα ήταν οι μισθωτοί, οι μικροπαραγωγοί αγρότες, οι μικροεργοδότες & αυταπασχολούμενοι της πόλης, και οι διανοούμενοι, ενώ στον χαμηλού επιπέδου ανάπτυξης καπιταλισμό συμπεριλαμβανόταν και η “εθνική αστική τάξη”.

Από το 1996 δεν κατέστη δυνατή η συγκρότηση Μετώπου ως πραγματικού και οργανωμένου πολιτικού σχηματισμού. Η συγκρότηση του Μετώπου ήταν επόμενο να αποτύχει διότι το ΚΚΕ, αν και όρισε τα κοινωνικά στρώματα που θα το συγκροτούσαν, απέφυγε, κατά διαλεκτική υπέρβαση, να ορίσει και τους πολιτικούς εκφραστές τους, καθώς θα ήταν αντιφατικό να αποδεχτεί α) για τον εαυτό του, που του επιφυλάσσει την έκφραση των συμφερόντων της εργατικής τάξης, ότι επιπλέον εκφράζει και διαφορετική τάξη από την εργατική, β) για τα άλλα τμήματα της Αριστεράς ότι απομένει η έκφραση των μικροαστικών στρωμάτων, για το ΣΥΝ των ανερχόμενων και τμήματος της εργατικής αριστοκρατίας, ο οποίος οδηγείται συνεπώς σε αποκλεισμό το Μέτωπο, τη “ΡΙΖ.Α.” (εκ του ΣΥΡΙΖΑ) των φθινόντων και το ΜΕ.Ρ.Α. των άρτι “εκπεσόντων” στην τάξη του προλεταρίου. Με τέτοια, όμως, παραδοχή θα όφειλε να έλθει σε διαπραγμάτευση με ορισμένα τμήματα της Αριστεράς προκειμένου να εκπληρώσει τη στρατηγική του, γεγονός για το οποίο έδειξε ιδιαίτερη απροθυμία για λόγους που δεν αναλύονται στην παρούσα λόγω έλλειψης χώρου.

Η απουσία διαλόγου δείχνει ότι η επιθυμία για τη συγκρότηση του Μετώπου υπήρξε λιγότερο ειλικρινής σε σχέση με το ψηφισμένο πρόγραμμα, στην πραγματικότητα το ΚΚΕ όχι μόνο δεν επεδίωξε να συγκροτήσει το Μέτωπο, αντίθετα επεδίωξε το ιδεολογικό και οργανωτικό του ξεκαθάρισμα, που ίσως δικαιολογείται ως αναγκαιότητα της 10ετίας του ‘90 όχι όμως και του 2000.

Αποτέλεσμα της απουσίας διαλόγου για τη δημιουργία του Μετώπου ήταν να περιοριστεί το ΠΑΜΕ, που ιδρύθηκε ως Μέτωπο, και να απολέσει δυνάμεις που αρχικά συσπείρωσε (ΔΗΚΚΙ, ΑΚΟΑ) απομακρύνοντας οποιαδήποτε προοπτική Μετώπου. Η τακτική των ξεχωριστών συγκεντρώσεων αποδείχτηκε αναποτελεσματική, το ΠΑΜΕ απέτυχε, κατά το υπερβολικά μεγάλο διάστημα της δεκαετίας, να συσπειρώσει την εργατική τάξη, η οποία στις κρίσιμες ώρες (ασφαλιστικό) προσέτρεξε στις συγκεντρώσεις της ΓΣΕΕ, αποκλείοντας από το ΠΑΜΕ, που συσπείρωσε το πιο μαχητικό τμήμα εργαζομένων, τη δυνατότητα να ζυμώσει τις θέσεις του σε ευρύτερο κύκλο, αποκόπτοντάς το από τα πρωτοβάθμια σωματεία στα οποία ήταν μειοψηφία.

Στις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται μέσα από το βάθεμα της οικονομικής κρίσης, η ανατροπή του καπιταλισμού είναι ενδεχόμενο εγγύτερο απ’ ό,τι πολλοί αναλυτές και κόμματα νομίζουν, δυστυχώς όμως για τη ραστώνη μας δεν θα ανατραπεί αυτόματα. Αυτό που απαιτείται να πραγματοποιηθεί είναι η συγκρότηση ενός νέου εργατοαγροτικού Μετώπου με πρωτοβουλία του ΚΚΕ, ουσιαστικού αυτή τη φορά, με οργανωτική δομή και εκλεγμένη ηγεσία, που δεν θα χαϊδεύει τ’ αυτιά των μικροαστών αλλά θα δημιουργεί τους όρους για την ανατροπή του καπιταλισμού και την εγκαθίδρυση της πολυκομματικής εργατικής εξουσίας. Σ’ αυτό το Μέτωπο οι μικροεργοδότες θα προσχωρήσουν ως φθίνουσα τάξη χωρίς δυνατότητα διαπραγμάτευσης, η δε άμεση στόχευσή του θα είναι η ενεργοποίηση των εργαζομένων στους τόπους δουλειάς με τη δημιουργία και λειτουργία επιχειρησιακών σωματείων, την υποχρεωτική εναλλαγή προσώπων στη διοίκησή τους και με πολιτικό στόχο την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής. Το Μέτωπο πρέπει να είναι οργανωμένο κυρίως σε οριζόντια παρά σε πυραμιδωτή βάση, εκμεταλλευόμενο τις δυνατότητες οργάνωσης και κινητοποίησης μέσω των νέων μορφών επικοινωνίας, οι οποίες αποδείχτηκαν ιδιαίτερα αποτελεσματικές στις τελευταίες διαμαρτυρίες για τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, με ζυμώσεις, άμεση δημοκρατία & επικοινωνία όλων μελών του, συγκροτημένου από πολιτικές δυνάμεις που αποδέχονται ρήξη με τον καπιταλισμό αντί του νεοφιλελευθερισμού, οι οποίες σήμερα υπάρχουν τόσο εντός του ΣΥΡΙΖΑ όσο και εντός του ΜΕΡΑ.

Το άρθρο αυτό στάλθηκε στην Επιτροπή Προετοιμασίας Συνεδρίου ως συμβολή στον προσυνεδριακό διάλογο του ΚΚΕ και δημοσιεύτηκε στο Ριζοσπάστη της 31-1-09